Pod garażami z Zacharem spotkaliśmy się przed dziewiątą rano. Na dworze padał deszcz więc nie spieszyliśmy się mając nadzieję, że do czasu naszego wyjazdu trochę się przejaśni. Nic z tego, padało cały czas tak samo. Borski puszcza mi na telefon wędkę, że właśnie rusza z Warszawy. U niego pogoda podobna. Impregnujemy buty i owijamy je folią, chwilę potem ruszamy w trasę.

Po drodze jeszcze szybki przegląd na stacji diagnostycznej mojego motocykla. Wszystko przebiega bardzo sprawnie, a deszcz trochę odpuszcza dając nadzieję, że będzie lepiej. Do Brodnicy jedziemy po mokrym asfalcie ale przynajmniej nie pada. Za Brodnicą sytuacja wraca jednak do normy i wszystko zaczyna się od początku. Deszcz, deszcz, deszcz.... i to coraz mocniejszy. Trasa pomiędzy Brodnicą, a Lidzbarkiem, Działdowem, Nidzicą zawsze była dla mnie bardzo urokliwa. Teraz w deszczu zupełnie nie robiła wrażenia. Koncentruje się na jeździe i co jakiś czas przecieram okulary. Otwarty, crossowy kask na deszczu zupełnie się nie sprawdza. Za Nidzicą w umówionym miejscu spotykamy się z Borskim. Właśnie wciągnął jakiś obiad. Zamawiamy z Zacharem coś do żarcia i regenerujemy siły utracone podczas mokrej jazdy. To dopiero jakieś 150 km, a już zdążyłem się trochę wyziębić. Popełniłem błąd. Przed wyjazdem zdjąłem z kurtki ocieplacz, a pod spodem miałem tylko koszulkę. Okazało się to trochę mało na taką pogodę, ale spoko ciepły żurek zrobił swoje. Przed nami jeszcze jakaś stówka więc wytrzymam. Po wyjściu z knajpy padało jeszcze bardziej. Nie ma na co czekać jedziemy. Szans na poprawę nie widać ale już wiemy, że Suwalszczyznę zobaczymy dopiero jutro. Pada, pada, momentami leje. Niebo wszędzie jednakowe nie daje nadziei na poprawę tego stanu rzeczy. Dojeżdżamy do Wejsun na Mazurach, tam liczyłem na nocleg. Właściciel hotelu proponuje nam nocleg za 180 zł. Wcześniej ustaliliśmy z Zacharem i Borskim, że podczas trasy zgadzamy się na noclegi do 30 zł. Gość mówi, że może dać mały upust. Za mały. Jedziemy dalej. Ciężko znowu wsiąść na motor kiedy wcześniej liczyło się, że to już meta. Mokrzy i wyziębieni jedziemy dalej przez obszar hodowli konia polskiego do miejscowości Wierzba.

Tam ma być prom, który zabierze nas na drugi brzeg jeziora. Jeśli go nie będzie to czeka nas dodatkowe 40 km jazdy naokoło jezior. Prom jest i odchodzi za 15 min (ostatni tego dnia). Szybkie pytanie do sternika promu o noclegi tu na miejscu. Poleca nam miejscową agroturystykę gdzie udaje nam się znaleźć coś w przyzwoitych warunkach za 40 zł od łba. Bierzemy! Jedziemy jeszcze do sklepu po zakupy: chleb, kiełbasa, cebula, serki topione i gorzka żołądkowa. Cały czas pada, wszystko mokre, dopiero pod wieczór niebo jaśnieje i wychodzi po raz pierwszy tego dnia słoneczko. Jak miło.

Idziemy nad brzeg Jez. Bełdan. Na przystani stoi sporo jachtów i łódek. Z miejsca gdzie mieszkamy widać Mikołajki. Teraz lśnią w słońcu, zupełnie inaczej jak wtedy kiedy tu przyjechaliśmy. Wieczorna kolacja - kanapki z kultową cebulą. Jak to mówi Zachar kanapka może nie mieć chleba ale cebulka musi być. Kto wie może dzięki niej nie dopadło mnie następnego dnia przeziębienie pomimo dość mocnego wychłodzenia organizmu.

Będzie padać, nie będzie? Wstajemy, a tu już zupełnie inny dzień. Słońce żarem leje się z nieba, szybko korzystamy dosuszając ciuchy przed wyjazdem. Na śniadanko ogromny talerz pysznych pierogów z mięsem, który ma nam dać energii na cały dzień. Pakujemy się na sprzęty i ruszamy dalej w trasę. Start wyznacza godzina pierwszego promu 11:00. Cena promu 8 zł od osoby z motocyklem. Drożyzna w porównaniu z promem do Nieszawy. Do samych Mikołajek dojeżdżamy typowo leśną drogą. Kierujemy się w kierunku Gierłoży przez Giżycko. Mazury to bardzo fajne tereny na turystykę motocyklową po asfalcie ale..., kilka mniejszych wiosek i asfalt się kończy. Wpadamy na szutrówki, które z czasem zamieniają się w typowo polną dwuśladową śliska drogę. Do tego znowu zaczyna kropić. Na szczęście tylko przez chwilę. Droga jest zdradliwa i zaczyna mi rzucać motocyklem. Zwalniam. W lusterku na kole pojawia mi się Borski, który trochę się zapędził iiiiii.... pierwsza gleba Borskiego. Nic się nie stało. Stawiamy motor. Patrzę na mapę jak się stąd wydostać.

Asfalt pojawia się po kilkuset metrach. Jedziemy do Wilczego Szańca byłej kwatery Hitlera na Mazurach. Parkujemy sprzęty i idziemy zwiedzać. Miejsce robi wrażenie.

Po około dwóch godzinach ruszamy w dalszą drogę. Mijamy kolejne bunkry OKH "Mamerki" i objeżdżamy górą Jez. Mamry. Dalej przez Węgorzewo kierujemy się na Gołdap. Przed miejscowością Banie Mazurskie dopada nas ulewa i grad. Całkiem spore kostki lodu walą nam po kaskach. Zjeżdżamy na stację benzynową, żeby przeczekać nawałnicę. Kiedy sytuacja się uspokaja ruszamy dalej. Deszcz cały czas trzyma nas w niepewności. Mijamy Gołdap i Puszczę Romnicką po lewej stronie. Powoli czuć klimat Suwalszczyzny. Tereny robią się coraz bardziej górzyste jest OK. Dojeżdżamy do Stańczyków. Kilka fotek na pamiątkę i jedziemy dalej. Pogoda wciąż na granicy słońca i deszczu.

Kierujemy się na Wiżajny. Piękna trasa, zapiera dech w piersiach. O to właśnie chodziło, banan na twarzy i delektujemy się okolicą jadąc 70 km na godzinę. Zatrzymujemy się w miejscu gdzie łączą się granice Polski, Rosji i Litwy. Dzwoni telefon, dostaje potwierdzenie, w sobotę gramy koncert w Szczytnie! Zajebiście. Chcieliśmy coś zjeść w Wiżajnach ale Karczma myśliwska którą polecał kolega okazała się zamknięta na cztery spusty. Na horyzoncie pojawiają się pioruny i znowu zaczyna kropić. Szybka decyzja uciekamy przed burzą w kierunku Cisowej Góry. Udało się, przeszła bokiem, jakoś za nami. Jest około godziny 18-tej. Skręcam w lewo na szutry kierując się w stronę Wodziłek. Jak zwykle wtopa. Kilkusetmetrowa droga prowadzi do jakiegoś gospodarstwa. Przejeżdżam przez podwórko robiąc sobie przelotówkę. Gość tam powiesił sieć rybacką żeby odgrodzić teren. Widzę lukę przejeżdżam. Za mną Borski nie zauważył sieci. Druga gleba Borskiego. Wpadł w sieć jak rybka, he, he... Do tego wylądował w jakimś oborniku więc wali na odległość. Na szczęście nikogo nie było w gospodarstwie więc obywa się bez opierdalu. Doprowadzamy wszystko do porządku i szukamy innej drogi. Jest jeszcze gorsza. Wjeżdżamy na jakieś mokradła. Teren nadający się wyłącznie na kostki. Jakoś przejeżdżam. Chłopaki z tyłu powoli tracą wiarę w pomyślne zakończenie historii. Po chwili trzecia gleba Borskiego. Zbieramy sprzęt do kupy nic się nie stało, w końcu miękko. Kałuże robią się naprawdę głębokie, cofać się nie ma sensu. Przejeżdżam i biorę sprzęt Borskiego, ten kręci filmik z nadzieja, że się wywalę. Nic z tego. Ku mojemu zdziwieniu jego opony lepiej kleją na błocie od moich. Zachar przejeżdża za mną i powoli zaczyna mu się podobać zabawa w terenie. Po chwili znowu pakujemy się komuś na podwórko. Tym razem gospodarz wylatuje z krzykiem. Przepraszamy i cofamy się na inna drogę. Wygląda niepewnie więc chłopaki zostają a ja jadę rozeznać się w sytuacji. Daje radę przejechać ale jest kiepsko. Mam dylemat czy pakować w to chłopaków? Do tego spotykam jakiegoś świra, który mieszka w chacie z drewna i chce nas koniecznie zaprosić do siebie na wodę ze źródełka. Mówi, że robi różne maści i takie tam... Jest miły i sympatyczny ale pierwsze wrażenie robi niepokojące. Powoli się zmierzcha, dziękujemy więc za gościnę i wybieramy inna drogę. Ta opcja okazuje się lepszym wyborem. Droga trzyma już znacznie lepiej. Nareszcie... Znam tę drogę już tu byłem rok wcześniej podczas samotnych wędrówek peugeotem. Po chwili dojeżdżamy do Wodziłek. Dalej znajomy szuterek po górkę i prosto do Adama w Błaskowiźnie.

Jest prawie 21-sza i załapujemy się na końcówkę otwarcia sklepu. Zestaw ten sam cebulka, kiełbasa... i gorzka żołądkowa. O chlebie zapomnieliśmy ale przecież w kanapkach najważniejsza jest cebula. Wchodzę w butach do Hańczy. I tak są całkiem przemoczone więc nie ma to znaczenia. Wiem, że podczas tej wycieczki już ich nie wysuszę. Uwielbiam to miejsce, znowu tu jestem. Noclegi u Adama kosztują nas 50 zł na trzech. Śpimy w przyczepie kempingowej. Odbijamy sobie za wczorajszą niewielką nadpłatę.

Ciężko zwlec się z wyra. Jemy jakieś symboliczne śniadanie i po zapakowaniu się na sprzęty koło południa ruszamy w dalszą podróż. To ostatni dzień z Zacharem, który musi dzisiaj w związku z robotą wrócić do Torunia. Mijamy Suwałki i objeżdżamy Jez. Wigry i znowu lądujemy na szutrach. Przejeżdżamy kilkukilometrowym leśnym odcinkiem przez Puszczę Augustowską. Lądujemy w miejscowości Tobołowo na obiedzie. Kobieta w miejscowej knajpie poleca gołąbki, bierzemy. Cena 15 zł. Gołąbki nawet smakują tylko w środku trudno zauważyć kawałki mięsa w ryżu. Baba idzie w zaparte i na sugestie Borskiego mówi, że miesza mięso z ryżem w stosunku 1:1. Lepiej by siedziała cicho niż pieprzyła takie głupoty, w końcu same gołąbki nie były takie złe, ale my jesteśmy mięsożerni!

Wieża widokowa znajdująca się w samym sercu Bagien Biebrzańskich.

Marcin Pulkowski Paragon Toruń - Enduro Brutto

---